źródła prawa

Współwłasność mogła zaistnieć niezależnie od woli communio incidens (współdziedziczenie lub połączenie rzeczy przez confusio), albo przez oświadczenie woli.

Prawo własności podlegało podziałowi na części idealne (partes pro indiviso), którymi każdy mógł swobodnie dysponować przez czynności prawne, co do całości rzeczy wymagana była zgoda wszystkich. Każdy mógł używać rzeczy w normalny sposób, nie naruszając jednak prawa drugiego. Mogli się oni porozumieć co do wspólnego korzystania z rzeczy (podział quoad usum), owoce przypadały proporcjonalnie do udziału, naprawy mogły być rozkładane na pozostałych. Rodziło to stosunki między współposiadaczami – quasi ex contractu.

Można było ubiegać się o zniesienie współwłasności, rzeczy podzielne były fizycznie dzielone, niepodzielne - sprzedawane lub przez spłacenie obejmowane przez jednego. W braku porozumienia każdemu przysługiwała skarga działowa – actio familiae erciscundae (podział spadku); actio communi dividundo(podział współwłasności); actio finium regundorum (o rozgraniczenie).