źródła prawa

Kodeks w swych założeniach opierał się na zasadach indywidualizmu i liberalizmu. Prawo osobowe zostało ukształtowane na abstrakcyjnie ujętych założeniach powszechności praw cywilnych jednostki i równości podmiotów. Zachowało jednak wiele elementów dawnej epoki, szczególnie w patriarchalnej koncepcji legalnej rodziny, podporządkowanej całkowicie władzy ojca i męża, i wiążącym się z tym drastycznym upośledzeniem kobiet zamężnych i dzieci nieślubnych.

Ograniczenie zdolności do czynności prawnych kobiet: władza mężowska: kobieta niezdolna była do działań prawnych bez zgody czy upoważnienia męża, kobiety miały również ograniczoną władze rodzicielską (mowa jedynie o władzy ojcowskiej), i nie mogły występować w charakterze świadków.

Upośledzenie dzieci nieślubnych – Kodeks odmawiał im tzw. praw stanu.

Kodeks znał instytucję śmierci cywilnej, fikcji, mocą której człowiek fizycznie żywy zostawał na zawsze usunięty ze społeczeństwa, stawał się zmarłym za życia.

Kodeks nie zajmował się instytucją osób prawnych, co wynikało m. in. z opozycji wobec różnych organizacji typu feudalnego, oraz z ujawnionych już w dobie Rewolucji obaw władz państwowych przed powstawaniem zrzeszeń i organizacji o charakterze politycznym

Laicki (tak jak BGB) charakter małżeństwa (zgodnie z postanowieniami rewolucyjnymi), cywilny charakter małżeństwa pod względem formy zawarcia, ustania małżeństwa, i jurysdykcji. Tylko odnośnie warunków zawarcia małżeństwa nawiązywał do prawa kanonicznego. Stosunki osobiste między małżonkami były nierównoprawne: władza mężowska nad żoną; stosunki majątkowe: przyjętym ustrojem ustawowym był system wspólności, zarząd, użytkowanie i rozporządzanie należało wyłącznie do męża.

Zasada trwałości rodziny legalnej, stanowiąca niewzruszalną podstawę całego ustroju społecznego; z niej wynikały: silna władza ojcowska („środki poprawy”), domniemanie ślubnego pochodzenia dziecka, art. 340 – zakaz poszukiwania ojcostwa, upośledzenie dzieci nieślubnych.