źródła prawa

ustrój monarchii konstytucyjnej; suwerenność atrybutem narodu, który wykonywał swoje suwerenne prawa przez przedstawicieli: Ciało Ustawodawcze i króla

władza ustawodawcza: Ciało Ustawodawcze, na okres 2 lat, król nie miał prawa rozwiązania izby, 745 deputowanych, wybory pośrednie, czynne prawo wyborcze >25, opłacający stosowne podatki. Inicjatywę ustawodawczą miało wyłącznie Ciało, król mógł tylko zaproponować zajęcie się jakąś sprawą. Uchwalone dekrety przedstawiano królowi do zatwierdzenia, on miał prawo weta zawieszającego.

Władza wykonawcza: Król Francuzów i ministrowie; dziedziczny tron francuski, wg prawa salickiego; osoba króla nietykalna i święta, choć był związany obowiązującym prawem. Wszystkie decyzje królewskie wymagały kontrasygnaty właściwego ministra, który ponosił z tego tytułu pełną odpowiedzialność konstytucyjną. Ministrów powoływał i odwoływał król, przy czym nie mogli oni być członkami Ciała Ustawodawczego. Konstytucja nie znała odpowiedzialności politycznej ministrów, prawną egzekwował Najwyższy Trybunał Narodowy

Władza sądownicza: wybierani przez ludność sędziowie, konstytucja gwarantowała im pełną niezawisłość i niezależność od władzy wykonawczej.

Wzorowała się na niej konstytucja Norwegii z 1814.