źródła prawa

Opracowana przez Ludwika Napoleona Bonaparte, po uzyskaniu przez niego w plebiscycie mandatu do jej opracowania. Nawiązywała do konstytucji konsularnej, ale na okres 10 lat powierzała LNB , jako prezydentowi, ogromną władzę w państwie. W grudniu 1852, po kolejny plebiscycie, ogłosił się cesarzem, jako Napoleon III.

Głowa państwa: cesarz, bardzo szerokie kompetencje:

• Mianował i odwoływał ministrów (nie tworzyli gabinetu, ponosili odpowiedzialność tylko przed cesarzem)

• Posiadał wyłączną inicjatywę ustawodawczą oraz prawo sankcji ustaw (pełna kontrola nad procesem ustawodawczym)

• Prawo wydawania własnych aktów prawnych

• Powoływał członków Rady Stanu i Senatu

Władza ustawodawcza: król, Rada Stanu (przygotowywała projekty ustaw lub cesarskich ordonansów), Ciało Ustawodawcze (dyskutowało projekty ustaw i je uchwalało, pochodziło z całkiem demokratycznych wyborów), funkcjonował również Senat (badał zgodność ustaw z konstytucją, miał prawo wprowadzanie w niej zmian).