źródła prawa

Rada Państwa uchwaliła 21 grudnia 1867 pakiet ustaw, zwanych konstytucją grudniową: ustawa o odpowiedzialności ministrów, o władzy sądowniczej, o sprawach wspólnych wszystkim krajom Austriackiej Monarchii, ustawa o pełnieniu władzy rządowej i wykonawczej, ustawa zmieniająca ustawę zasadniczą o reprezentacji państwa.

Nawiązanie do KK LXVIII: na czele państwa stał dziedziczny cesarz, mianował on i odwoływał ministrów i innych wyższych urzędników, którzy byli przed nim odpowiedzialni. Sprawował zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi, wypowiadał wojnę, zawierał traktaty. Wszystkie jego akty wymagały kontrasygnaty właściwego ministra. Cesarz miał prawo sankcji ustaw parlamentu.

Władza ustawodawcza: Rada Państwa, składająca się z dwóch izb: Izby Panów (wyższej, arystokratycznej, członkowie dziedziczni i dożywotni) i Izby Poselskiej (rekrutowała się z członków pochodzących z wyborów). System wyborczy do Izby Poselskiej przeszedł znamienną ewolucję: początkowo posłowie wybierani przez sejmy krajowe (wybory pośrednie) ordynacje wyborcze do sejmów krajowych wprowadzały wybory kurialne (każda kuria, z czterech, wybierała posłów oddzielnie). System kurialny dawał przewagę mniej licznym kuriom. W 1873 wprowadzono bezpośrednie wybory do Rady Państwa, zachowując jednak system kurialny. W 1896 r. dołączono jeszcze jedną, piątą kurię. System kurialny zniesiono wskutek reformy w 1907 (-> wybory powszechne, bezpośrednie, równe i tajne).

Władza wykonawcza: cesarz, który wykonywał ją przy pomocy swoich ministrów (tworzyli Radę Ministrów pod kierownictwem premiera, nie byli odpowiedzialni parlamentarnie, ponosili jednak odpowiedzialność konstytucyjną: w stan oskarżenia stawiała ich któraś z izb Rady Państwa, sądził Trybunał Stanu)

Władza sądownicza: trzystopniowy ustrój sądów powszechnych działających w ramach poszczególnych krajów. W Wiedniu funkcjonował Trybunał Najwyższy jako sąd kasacyjny, zorganizowano także sądownictwo administracyjne, ale tylko w jednej, najwyższej instancji.