źródła prawa funkcje prawa
Ochrona posiadania.
Pretorska ochrona interdyktami - ogłaszanymi w edykcie. Ochrona posesoryjna dotyczyła faktu posiadania, a nie tytułu prawnego – spór o posiadanie posesoryjny nie zależy od sporu o prawo do rzeczy petytoryjny. Nabycie posiadania solo animo.
W prawie poklasycznym i justyniańskim możliwe było nabycie posiadania przez samą zmianę animus (solo animo) przez odpowiednią causa possessionis – bez przeniesienia corpus – w dwóch przypadkach: Posiadanie wadliwe.
Posiadanie mogło być „zgodne z prawem” (np. własności czy zastawu) – possessio iusta. Posiadanie nie mające podstaw prawnych (złodzieja) – possessio iniusta – pociągało za sobą dalsze konsekwencje jako:
Posiadanie w dobrej i w złej wierze.
Posiadanie mogło być „zgodne z prawem” (np. własności czy zastawu) – possessio iusta. Posiadanie nie mające podstaw prawnych (złodzieja) – possessio iniusta – pociągało za sobą dalsze konsekwencje jako: Possesio ad interdicta.
Posiadanie składające się z corpus i animus korzystało z pretorskiej ochrony posesoryjnej, interdyktami – stąd possessio ad interdicta Znaczenie prawne posiadania.
Posiadanie ma duże znaczenie prawne: Pojęcie posiadania.
Posiadanie possessio – faktyczne władztwo nad rzeczą, na które składały się: |
Traditio brevi manu oraz constitutum possessorium.
W prawie poklasycznym i justyniańskim możliwe było nabycie posiadania przez samą zmianę animus (solo animo) przez odpowiednią causa possessionis – bez przeniesienia corpus – w dwóch przypadkach: Nemo sibi ipse causam possessionis mutare potest.
Animus w przypadku nabycia corpus posiadania rzeczy niczyjej następował „automatycznie”, w przypadku przeniesienia posiadania o animus decydowała causa possessionis – czynność prawna (ew. bezprawna – kradzież miała animus) na podstawie której nabyto posiadanie Nabycie posiadania.
Dla nabycia posiadania rzeczy trzeba było uzyskać corpus i animus, a zależało to przede wszystkim od: Possessio ad usucapionem.
Pełne posiadanie, do tego possessio civilis – oparte na prawnym tytule nabycia, uznawanym przez ius civile mogło prowadzić Possessio civilis i possessio naturalis.
Possessio civilis – posiadanie oparte o faktyczne władztwo nad rzeczą –corpus i wola władania tylko dla siebie – animus rem sibi habendi. Corpus i animus.
Dla nabycia posiadania rzeczy trzeba było uzyskać corpus i animus, a zależało to przede wszystkim od: Posiadanie a własność.
Posiadanie jest stanem faktycznym, własność – prawem. Nihil commune habet proprietas cum possessione – własność nie ma nic wspólnego z posiadaniem. |